نفرت و کینه

کینه؛ تسکین زهرآگین روح:

مغز انسان کینه را شبیه پاداش پردازش می‌کند: نشخوار خشم و نفرت، دوپامین آزاد می‌کند و برای لحظاتی حس قدرت و تسکین می‌سازد. اما همین چرخه آمیگدال را حساس‌تر می‌کند، حافظه را به سمت نشانه‌های تهدید سوگیر می‌کند و توان همدلی را کاهش می‌دهد. به همین دلیل است که کینه، برخلاف تصور، نه سیراب‌کننده که گرسنه‌کننده روح است.

راهکار:

کینه شبیه نوشیدن آب شور است: لحظه‌ای حس سیری می‌دهد، اما تشنگیِ روح را عمیق‌تر می‌کند. شاید آنچه سیرابش می‌کنیم، نه روح که زخمِ بازمانده است.