نفرت نداشتن از کسی

دل بدون نفرت: آرزوی بهبودی به جای کینه:

در پژوهش‌های عصب‌شناسی، نفرت مزمن همان مدارهای مغزیِ درد و پرخاشگری را فعال می‌کند و سطح کورتیزول را بالا نگه می‌دارد؛ اما بخشش این چرخه را می‌شکند و سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال می‌کند. به همین دلیل، آرزوی بهبودی برای دیگران بیشتر شبیه یک داروی ضدالتهاب برای قلب خودت است تا یک لطف به آن‌ها. سؤال: اگر نفرت یک سم عصبی است، چرا آن را در بدن خودت نگه می‌داری؟

راهکار:

این نگاه، نفرت را از «رابطه با دیگری» به «انتخاب درونی» تبدیل می‌کند؛ چون کینه معمولاً بیشتر به صاحبش آسیب می‌زند تا طرف مقابل. اگر همین حس را به یک مرز عاطفی تبدیل کنی—یعنی محبت داشته باشی اما انتظار تغییر آنی نداشته باشی—آرامش تو وابسته به رفتار او نمی‌ماند.