نفرت از شبیه نبودن

نفرت از بودن شبیه نبودن؛ شعر فلسفی:

در فلسفه پارمنیدس، «بودن» هست و «نبودن» نیست؛ اما موجودی که شبیه نبودن است، پارادوکس مرزی می‌سازد. در فیزیک کوانتومی، ذرات مجازی از خلأ وام گرفته می‌شوند و پیش از تثبیت وجود، ناپدید می‌شوند—مثل بودنایِ شبیه نبودن. آیا ما هم گاهی فقط اثرِ لحظه‌ای از احتمالِ بودنیم؟

راهکار:

این جمله مرز هستی و نیستی را به چالش می‌کشد؛ شبیه نبودن یعنی داشتن ردپایی از نیستی در هستی. می‌توان آن را این‌طور بازنویسی کرد: «از بودنِ نیم‌بند، از حضورِ بی‌اثر، از شبیه نبودن نفرت دارم.» این بازنویسی حس را از فلسفه به تجربه روزمره نزدیک‌تر می‌کند.