نفر سوم در رابطه و تقصیر ادبیات فارسی:
در دستور زبان فارسی، ضمیر سومشخص «او» هم برای انسان و هم برای غیرانسان بهکار میرود و جنسیت را پنهان میکند؛ همین ابهام باعث شده در غزل عاشقانه، معشوق و رقیب و غایب در یک ضمیر ادغام شوند. رنه ژیرار میگفت میل انسان اغلب قرضی است: ما چیزی را نمیخواهیم مگر اینکه ببینیم «او» میخواهد. پس ضمیر سومشخص فقط از ادبیات نمیآید؛ گاهی خودش ساختار روانی رابطه را میسازد.
راهکار:
در غزل فارسی، «او» همیشه رقیب نیست؛ اغلب همان فاصلهای است که «من» و «تو» را از صمیمیت خام جدا میکند. میتوان این جمله را اینطور هم خواند: ادبیات همیشه یک شاهد سوم میسازد تا عشق از دل دو نفر بیرون بیاید و به روایت تبدیل شود.