آخرین بار؛ وقتی نمیفهمی آخرین بار است:
مغز ما «آخرین بار» را ثبت نمیکند؛ هیپوکامپ خاطره را با برچسب زمان اپیزودیک ذخیره میکند، اما هیچ سوییچی برای «این آخرین بار است» وجود ندارد. به همین دلیل، جداییها معمولاً در حافظه بازنویسی میشوند و ما فقط در مرور خاطره تازه میفهمیم که آن لحظه تمام شده بود. پرسشی که باقی میماند این است: اگر میدانستیم هر دیدار ممکن است آخرین باشد، کدام مکالمه را طور دیگری انجام میدادیم؟
راهکار:
میتوان به آن جور دیگر نگاه کرد: آخرین بودنِ هر لحظه، آن را از هر «اولین باری» کمیابتر میکند؛ پس ترس، خودش یادآور ارزش است.