تلخ‌ترین خاطره؛ آخرین دیداری که از پایانش بی‌خبری:
طبق اثر زیگارنیک، ذهن انسان خاطرات ناتمام را به مراتب عمیق‌تر از خاطرات کامل‌شده حک می‌کند. وقتی نمی‌دانی دیداری آخرین بار است، مغز آن را به‌عنوان یک پروندهٔ باز نگه می‌دارد و بارها برای 'کامل کردنش' بازپخش می‌کند. این وسواس عصبی دقیقاً همان چیزی است که یک خاطرهٔ معمولی را به 'تلخ‌ترین' خاطره تبدیل می‌کند: ترکیب ناآگاهی با ناتمامی.
راهکار:
این درد فقط یک بعد ماجراست. وجه دیگر این ناآگاهی، هدیه‌ای پنهان است: چون نمی‌دانی کدام دیدار آخرین است، مغزت هر لحظه را با شدتِ 'شاید آخرین بار' ثبت می‌کند. در واقع، این ندانستن ما را از تلهٔ خداحافظی‌های سنگین نجات می‌دهد تا زنده‌ترین نسخهٔ حال را تجربه کنیم.