ندیدن خود در آینه

دلتنگی برای خودم: وقتی خودمو تو آینه نمی‌بینم:

جالب است بدانید مغز ما به دیدن چهره‌ی خودمان عادت دارد؛ پدیده‌ی «آشنایی صرف» (Mere-exposure effect) باعث می‌شود هرچه بیشتر تصویر خود را ببینیم، بیشتر به آن علاقه‌مند شویم. بنابراین دلتنگی برای خود، نوعی خود-همدلی ناخودآگاه است که از قطع این بازخورد بصری ناشی می‌شود. حالا فکر کنید نبود شما برای دیگری، چه خلأ ادراکی‌ای ایجاد می‌کند؟

راهکار:

از زاویه‌ای دیگر، این دلتنگی برای خود می‌تواند نشانه‌ی رابطه‌ی عمیق شما با «خودِ» درونتان باشد؛ و برای دیگری که شما را می‌بیند، نبودنتان مثل گم کردن همان آینه‌ای است که خودِ او را شفاف‌تر نشان می‌داد.

محو شدن در عشق: ندیدن خود در آینه پس از دیدار یار:

در روانشناسی، پدیده‌ای به نام «گسترش خود» (Self-expansion) وجود دارد که در روابط عمیق عاطفی، مرزهای بین خود و دیگری محو می‌شود. تحقیقات نشان داده در این حالت، فعالیت قشر کمربندی قدامی مغز – که مسئول تمایز خود از دیگری است – کاهش می‌یابد. به زبان ساده، مغز شما به‌طور موقت «من» مستقل را خاموش می‌کند. آیا این محو شدن، فنا شدن است یا کامل شدن؟

راهکار:

این همان لحظه‌ی نادر «فنا» است که مولانا از آن می‌گوید: نه اینکه تو نیستی، که دیگر «من» و «تو» معنایی ندارد؛ مرزها فقط در ذهن ماست و عشق آن را برمی‌دارد.

بیدار شدن و نبودن در آینه: