ندیدن انتخابی

بعضی چیزا ارزش دیدن ندارن؛ نگاهی به فلسفه ندیدن:

مغز انسان در هر ثانیه حدود ۱۱ میلیون بیت اطلاعات حسی دریافت می‌کند، اما بخش خودآگاه تنها ۵۰ بیت را پردازش می‌کند. این یعنی فیلتر کردن دائمی. پدیده «نابینایی انتخابی» نشان می‌دهد حتی وقتی چشم‌ها بازند، مغز چیزهایی را که نامرتبط می‌داند کاملاً حذف می‌کند؛ مثل آزمایش معروف گوریل نامرئی. پس «ندیدن» یک فرایند فعال ذهنی است، نه نقص. شما فکر می‌کنید چند درصد از ندیدن‌های روزمره‌تان آگاهانه است؟

راهکار:

هر نگاه یک سرمایه‌گذاری ذهنی است. شاید این یک بی‌تفاوتی ساده به نظر برسد، اما نادیده گرفتن آگاهانه چیزهای بی‌ارزش، بطالت روانی را کم می‌کند. فکر کن در طول روز چند درصد چیزهایی که می‌بینی واقعاً ارزش توجه تو را دارند؟