نداشتن تکیه گاه

قوی بودن و نداشتن تکیه‌گاه: یک پارادوکس احساسی:

تحقیقات روانشناسی نشان داده افرادی که خود را «قوی» تصور می‌کنند به‌طور ناخودآگاه درخواست کمک را نشانه ضعف می‌دانند و در نتیجه شبکه حمایتی شان تحلیل می‌رود. این پدیده «استقلال افراطی» نام دارد و باعث انزوای تدریجی می‌شود. آیا واقعاً قدرت در ایستادن به تنهایی است یا در توانایی خواستن شانه‌ای برای لحظه‌ای تکیه؟

راهکار:

این سوال در واقع یک پارادوکس را نشان می‌دهد: هرچه قوی‌تر به نظر برسید، دیگران کمتر پیشنهاد کمک می‌دهند. شاید تکیه‌گاه‌هایی هستند که عادت به دیدنشان نداریم چون استقلال را با تنهایی اشتباه گرفته‌ایم.