نداشتن رفیق در سختی

تکیه به خودت؛ وقتی هیچ رفیقی نمی‌مونه:

در روانشناسی به این «کانون کنترل درونی» می‌گویند؛ پژوهش جولین راتر نشان می‌دهد آدم‌هایی که پیامدهای زندگی را به خودشان ربط می‌دهند، تاب‌آوری بیشتری دارند. اما یافته‌ی عصب‌شناختی جالب این است: انزوای اجتماعی طولانی، فعالیت جسم مخطط و دوپامین را کم می‌کند؛ یعنی «تنها ماندن» برخلاف تصور، اراده را هم تحلیل می‌برد. پس خودتکیه‌گی شاید سپر باشد، نه زره تمام‌عیار.

راهکار:

می‌توانی این جمله را از ناامیدی به آزادی بچرخانی: دست‌کم دیگر منتظر کمک از دیگران نمی‌مانی و انرژی‌ات را صرف رابطه‌های یک‌طرفه نمی‌کنی.