کسی که گذشته تو را فراموش میکند تا آیندهتان را بسازد:
از نظر عصبشناسی، وقتی فردی به جای کندوکاو در گذشته، بر آینده تمرکز میکند، از پدیدهٔ «حافظهٔ آیندهنگر» (prospective memory) بهره میبرد. مرور خاطرات منفی کورتیزول ترشح میکند، اما پذیرش بیقید و شرط آمیگدال را آرام کرده و دوپامین را افزایش میدهد. به همین دلیل چنین جملاتی حس رهایی عمیقی میآفرینند. آیا ممکن است بدون آشتی با گذشته، واقعاً آیندهای مشترک ساخت؟
راهکار:
این ایده در روانشناسی مثبتنگر به «تمرکز بر راهحل» معروف است؛ یعنی هر بار که کسی گذشتهات را نادیده میگیرد، در واقع روی نقاط قوت و امکانات آینده سرمایهگذاری میکند. مغز تو این سیگنال را با کاهش هورمون استرس و افزایش دوپامین جشن میگیرد. پس دفعه بعد که این جمله را شنیدی، بدان که یک فرآیند عصبی واقعی در حال وقوع است.