ندانستن پایان

چرا ندانستن پایان، شرط آغاز است؟:

در عصب‌شناسی، دوپامین نه برای خود پاداش، بلکه برای «خطای پیش‌بینی پاداش» ترشح می‌شود؛ یعنی دقیقاً وقتی نتیجه قطعی نیست، مغز بیشترین انگیزه را می‌سازد. آزمایش‌ها نشان می‌دهند در شرط‌بندی با احتمال پنجاه‌پنجاه، فعالیت هسته اکومبنس بالاتر از حالت قطعی است. اگر پایان را می‌دانستیم، مدار انگیزشی عملاً خاموش می‌شد؛ به همین دلیل انسان برای آغاز، به ندانستن نیاز دارد.

راهکار:

این جمله را می‌توان از دریچه‌ی رابطه‌ها هم دید: اگر پایان هر رابطه را از ابتدا می‌دانستیم، هیچ‌کس ریسک دوست‌داشتن را نمی‌پذیرفت. ندانستن پایان، سوختِ شجاعتِ آغاز است؛ پس هر شروع ناقص، یک قهرمانی پنهان محسوب می‌شود.