نبودن تو زیر بارون

بارون و دلتنگی؛ وقتی تو نیستی:

بوی باران (پتریکور) از ژئوسمین و روغن‌های گیاهی می‌آید و مسیر بویایی مستقیم به آمیگدال و هیپوکامپ دارد؛ به همین دلیل خاطراتِ همراه با باران تیزتر از خاطرات معمولی بازیابی می‌شوند. «تو نیستی» فقط یک جمله نیست؛ یک تلهٔ حافظه است.

راهکار:

باران صدای نبودن را بلندتر می‌کند؛ این حس لزوماً غم نیست، می‌تواند اثر «حضور غایب» باشد: آدمی که نیست، در هر قطره به شکلی محسوس حاضر می‌شود. همین پارادوکس، دلتنگی را از یک خلأ ساده به تجربه‌ای زنده تبدیل می‌کند.