سختی فراموش کردن آدم؛ زندگی با خاطراتی که او دیگر در آن نیست:
هر بار که خاطرهای را مرور میکنی، مغز آن را از نو بازسازی میکند، نه پخش. به همین دلیل آدمِ درون خاطره هر روز کمی تغییر میکند؛ نسخهای است که تو ساختهای، نه خودِ او. پژوهشهای حافظه نشان میدهد بازآوری، خاطره را ناپایدار و قابل ویرایش میکند. در روانشناسی، غیاب یک فرد در صحنههای آشنا حالتی شبیه درد خیالی اندام از دسترفته ایجاد میکند: حضورِ غایب. آیا آنچه فراموش میکنیم خودِ آدم است یا آخرین نسخهای که مغز از او ساخته؟
راهکار:
شاید آنچه آزار میدهد فراموشی نیست، مرور نسخهای ثابت از خاطره است؛ هر بار مغز صحنه را بازسازی میکند و غیاب او بهتدریج بخشی از خود صحنه میشود، نه حفرهای در آن.