نبودن امید

خاموشی دل و بی‌چراغی درونی:

حقیقت جالب: در تاریکی مطلق، مغز انسان شروع می‌کند به ساختن نورهای خیالی (فوسفن‌ها) تا خلأ را پر کند. یعنی حتی وقتی هیچ چراغی نمانده، ذهن خودش چراغی می‌سازد. سوال اینجاست: آیا آن نور ساختگی می‌تواند جای چراغ واقعی را بگیرد؟

راهکار:

اگر این حس مال خودته، یه راهش اینه که بنویسی دقیقاً کدوم چراغ خاموش شده: آدم؟ رویا؟ اعتماد؟ اسمش رو بیار. گاهی نامیدن تاریکی، اولین قدم برای روشن کردن یه چراغ جدید است.