نیاز به یک بغل امن برای گریه کردن:
تحقیقات عصبشناختی نشان میدهد که در آغوش گرفتن (بهویژه بیش از ۲۰ ثانیه) باعث ترشح اکسیتوسین (هورمون پیوند) و کاهش کورتیزول (هورمون استرس) میشود. مغز انسان طوری تکامل یافته که تماس فیزیکی را بهعنوان سیگنال امنیت تفسیر کند. جالب اینکه حتی آغوش گرفتن یک حیوان خانگی هم همان مسیر عصبی را فعال میکند. آیا تا به حال دقت کردهاید که چرا در بحرانیترین لحظات، ناخودآگاه به دنبال بازوهای گرم میگردیم؟
راهکار:
این جمله دقیقاً به یک نیاز عمیق انسانی اشاره دارد: در آغوش گرفته شدن در لحظات آسیبپذیری. شاید بتوان آن را بازتعریف کرد: «نیاز به بغل امن، نشانه قدرت خودآگاهی است، نه ضعف؛ چون پذیرش نیاز به التیام، اولین گام برای بازسازی درون است.»