آرزوی دنیای بدون نیاز؛ نشانه عشق واقعی؟:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد مغز انسان هنگام «نیاز» به دیگری و «دلبستگی» مسیر دوپامین و اکسیتوسین یکسانی را فعال میکند. یعنی نیاز و عشق از نظر بیولوژیک قابل تفکیک نیستند. پس این آرزو در تضاد با ساختار زیستشناختی ماست. سؤال: آیا میتوان عشقی را تصور کرد که در آن هیچ وابستگی وجود نداشته باشد؟
راهکار:
این نگاه به «نیاز» انگار که عشق را آلوده میکند، اما در روانشناسی وابستگی سالم یعنی همان نیاز آگاهانهای که به صمیمیت عمیقتر میانجامد. شاید بهجای آرزوی دنیای بینیاز، بتوان پذیرفت که نیاز به دیگری نه ضعف، بلکه بستر عشق است؛ فقط کافیست انگیزهٔ حضور را از ترس تنهایی به انتخاب آگاهانه تبدیل کنیم.