داشتن همه چیز به جز لیاقت؛ تلخترین حقیقت:
آیا میدانستید که در روانشناسی شناختی، «اثر دانینگ-کروگر» نشان میدهد افراد بیلیاقت اغلب از ناتوانی خود آگاه نیستند و اعتمادبهنفس بالایی دارند؟ در مقابل، افراد شایسته مدام خود را دستکم میگیرند. این پارادوکس توضیح میدهد چرا گاهی کسانی که «همه چیز» دارند، همانها هستند که شایستگی واقعی را ندارند. سؤال ایناست: آیا جامعه ما به اندازهی کافی برای تشخیص و پرورش لیاقت، سیستمهای عینی دارد؟
راهکار:
این جمله انگار خنجری از جنس واقعیت است. اگر بهجای سرزنش، به این فکر کنیم که «لیاقت» اغلب محصول فرصتهای نابرابر است، شاید بتوانیم تصویر را وارونه ببینیم: چه میشود اگر آن فرد داشتههایش را مدیون موقعیت باشد و نداشتن لیاقتاش نشانهای از کمبود آموزش یا حمایت؟