نامه‌های نفرستاده

نوشتن و پاک کردن برای کسی که نمی‌خواند:

در روان‌شناسی پدیده‌ای به نام 'گفت‌وگوی خیالی' داریم: مغز انسان نمی‌تواند بین صحبت واقعی با یک فرد و تصورِ گفت‌وگو با او تفاوت قائل شود. وقتی برای کسی می‌نویسی و پاک می‌کنی، همان مسیرهای عصبیِ بیانگری فعال می‌شوند و تخلیه‌ی هیجانی کامل اتفاق می‌افتد. به همین دلیل است که احساس می‌کنی 'تمام حرف‌هایت را گفته‌ای'، حتی اگر او هیچ‌گاه نخوانده باشد. این کار نوعی خوددرمانیِ بی‌خطر و عمیق است. سوال: آخرین باری که برای کسی نوشتید و پاک کردید، چه حسی داشتید؟

راهکار:

نوشتن و پاک کردن، نسخه‌ی مدرن 'نامه‌نگاری درمانی' است؛ تو در واقع با خودت گفت‌وگو می‌کنی و به آرامش می‌رسی، حتی اگر مخاطب خیالی باشد. این قدیمی‌ترین ترفند نویسندگان برای رهایی از بار عاطفی است.