چرا مردم فقط لحظه انفجار شما را میبینند؟:
در روانشناسی به این «سوگیری بنیادین اسناد» میگویند: وقتی کسی منفجر میشود، شخصیتش را مقصر میدانیم نه شرایطی که ماهها او را فشرده کرده. جالب این که در آزمایشها، حتی خود فرد هم اغلب تحملهای پیشین را فراموش میکند. آیا راهی هست که این فرایند پنهان را برای دیگران مرئی کنیم؟
راهکار:
این یادآور 'اثر شیشهای' است: جامعه فقط ترک خوردن نهایی را میبیند و نه هزاران تنش کوچک پیش از آن. شاید ارزش دارد که گاهی فرآیندهای روزانهی مقاومت را برای خودت ثبت کنی تا یادت نرود چقدر قبل از انفجار تحمل کردهای.