اگر زمان را به عقب برگردانم، زودتر ترکشان میکردم:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد وقتی کسی «اولین بار» حقیقت خود را نشان میدهد، آمیگدال شما در ۲۰۰ میلیثانیه واکنش نشان میدهد، اما قشر پیشپیشانی با «توجیه» این سیگنال را خاموش میکند. در واقع شما از لحظهٔ اول میدانستید، فقط به خود اجازهٔ باور ندادید. به این پدیده «نابینایی عاطفی انتخابی» میگویند. سؤال: آیا میتوان این «فیلتر توجیهگر» را در لحظه شناسایی و خاموش کرد؟
راهکار:
این جمله در واقع نوعی «سوگیری پسنگر» را نشان میدهد: مغز ما بعد از ماجرا فکر میکند نشانهها واضح بودند، اما در لحظهٔ تصمیمگیری، هورمونها و امید جلوی دیدن حقیقت را میگیرند. به جای سرزنش خود، به این فکر کن که چه مکانیسمی باعث شد آنها را «اولین بار» باور کنی؛ همان جایی که باید مرزهایت را محکمتر بکشی.