نابودی چیزهای دست‌نیافتنی

نابودی دست‌نیافتنی‌ها بهتر از حسرت خوردن؟:

در روان‌شناسی به این مکانیسم «کاهش ناهماهنگی شناختی» می‌گویند: وقتی رسیدن به هدف غیرممکن می‌شود، ذهن ارزش آن را پایین می‌آورد تا درد حسرت را کم کند. اما اگر به‌جای تغییر ارزش، خودِ شیء را نابود کنیم، فقط شواهد بیرونی را حذف کرده‌ایم؛ تصویر ذهنی دست‌نیافتنی باقی می‌ماند و حسرت موذیانه‌تر برمی‌گردد. روباه ازوپ انگور را نابود کرد یا ارزشش را در ذهنش؟

راهکار:

حسرت معمولاً از نداشتن نمی‌آید؛ از نگه‌داشتن یک تصویر کامل و آرمانی در ذهن می‌آید. نابودکردن بیرونی فقط سند را حذف می‌کند، نه آن تصویر را. قاب را عوض کن: از «چیزی که نشد» به «چیزی که قرار نبود مال من باشد».