ترس از آدمهایی که امید را خاموش میکنند:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد «خاموشکنندگان امید» معمولاً افرادی هستند که خودشان دچار «ناتوانی آموختهشده» شدهاند: آنها آنقدر شکست خوردهاند که هر تلاشی را بیفایده میبینند، پس ناخودآگاه سعی میکنند دیگران را هم به این باور برسانند. جالب اینجاست که مغز انسان در مواجهه با چنین افرادی، همان مدارهای ترس از تاریکی را فعال میکند. آیا تا به حال دقت کردهاید که چرا بعضی آدمها بیشتر از تاریکی، از روشنایی دیگران میترسند؟
راهکار:
این جمله بهخوبی نشان میدهد که ترس واقعی از تاریکی نیست، بلکه از نفوذ دیگران به درونمان است. برای تقویت این دیدگاه: میتوانی به این فکر کنی که چطور میشود چراغ امید را طوری ساخت که خاموششدنی نباشد؟ مثلاً با ایجاد یک «منبع نور درونی» که به تأیید یا رفتار دیگران وابسته نیست.