خاموش کردن امید

خاموشی شمع وجود در شب تلخ روزگار:

آیا می‌دانستید که شب‌کوری (نقص در سلول‌های میله‌ای چشم) باعث می‌شود فرد در تاریکی مطلق حتی سایه‌ها را هم نبیند؟ اما مغز انسان برای جبران، توهمات نوری تولید می‌کند. همان‌طور که در این متن، خاموش کردن شمع نماد ناامیدی است، جالب است که گاهی تاریکی مطلق باعث می‌شود مغز برای بقا نورهایی توهمی بسازد. آیا واقعاً هیچ نوری نمانده، یا چشمان ما دیگر برای دیدنش عادت ندارند؟

راهکار:

این متن تصویری از ناامیدی مطلق را ترسیم می‌کند؛ اما جالب است که در روانشناسی، «خاموشی شمع» گاه نماد پایان یک توهم است تا نور واقعی (مثلاً پذیرش و بازسازی) دیده شود. شاید بتوان این جمله را بازنویسی کرد: «شمع را خاموش کردم تا چشمانم به تاریکی عادت کند و ستاره‌ها را ببیند.»