زندگی نایاب شد؛ فلسفهٔ گذر عمر و حسرت روزهای رفته:
مغز ما زمان را بر اساس نسبت به کل عمرمان درک میکند. یک سال برای کودک ۵ ساله ۲۰٪ عمرش است، اما برای فرد ۵۰ ساله فقط ۲٪. این بزرگترین توهم شناختی عمر است: هرچه بیشتر زندگی کنیم، زندگی سریعتر نایاب میشود. این پدیده را «نسبیت روانشناختی زمان» مینامند. اگر فناوری پیری را متوقف کند، آیا این نایابی از بین میرود؟
راهکار:
این حس نایابی از مقایسهٔ مداوم با گذشته میآید، جایی که ذهن خاطرات را فشرده و شیرینتر از واقعیت نمایش میدهد. کافی است هر لحظه را نه بخشی از یک مسیر طولانی، بلکه یک زندگی کامل در خود ببینیم؛ آنگاه «نایاب» معنایش را از دست میدهد و فراوانی جای آن را میگیرد.