زندگی عادلانه نیست؛ پس چه کنیم؟:
در زیستشناسی، مفهوم «عدالت» اصلاً وجود ندارد. فرگشت بر پایهی بقای تصادفی و سازگاری بیرحم عمل میکند. یک جهش ژنتیکی میتواند یک گونه را منقرض کند یا به اوج برساند، بدون کوچکترین توجه به «انصاف». خودِ این ناعادلانه بودن، موتور محرک تنوع زیستی شگفتانگیز سیارهی ماست. آیا پذیرش این بیطرفیِ کورِ طبیعت، میتواند بار انتظار عدالت را از دوشمان بردارد؟
راهکار:
این جمله یک گزاره توصیفی است، نه یک سوال. اگر دنبال راهی برای کنار آمدن با این احساس هستی، شاید مفید باشد که تمرکزت را از «عدالت» به «معنا» یا «تابآوری» تغییر دهی. بسیاری از فلسفهها و روانشناسیهای مدرن بر همین پایه بنا شدهاند.