فریاد زدن حق دختران است؛ روز دختر مبارک:
در روانشناسی به این «خودسانسوری آموختهشده» میگویند: از حدود ۶ سالگی به دختران یاد میدهند برای پذیرفته شدن، صدایشان را پایین بیاورند؛ نتیجهاش در بزرگسالی این است که خشم فروخورده به اضطراب و افسردگی تبدیل میشود. پژوهشها میگویند زنانی که «قوی» لقب میگیرند، کمتر درخواست کمک میکنند تا ضعیف دیده نشوند—همان دام «قدرت نمایشی». فریاد زدن فقط صدا نیست، بازپسگیری حق حضور است. اما آیا دیده شدن همیشه به فریاد نیاز دارد؟
راهکار:
میتوان این متن را از زاویهای دیگر نگاه کرد: «قوی بودن» یعنی شکستن الگوی قدیمی؛ یعنی راضی نگه داشتن همه را کنار گذاشتن، نه تحمل بیشتر. زخمها نشانه ایستادناند، نه ضعف. اگر این متن را بازنشر میکنی، کافی است یک جمله به آن اضافه کنی: «من هم انتخاب میکنم دیده شوم؛ با فریاد یا بدون فریاد.»