باران، قبر و تنهایی؛ جمله‌ای تاریک:
در اساطیر بین‌النهرین، باران و آب نماد بازگشت نظم کیهانی به زمین بودند و مرگ را با پاک‌شدن گره می‌زدند؛ در شعر فارسی هم «باران بر مزار» اغلب استعارهٔ بخشایش است، نه پاک‌کردن جسم. روان‌شناسی این پیوند را نوعی والایشِ اضطراب مرگ می‌داند که آن را به امری قابل‌کنترل و آرام تبدیل می‌کند. این پاک‌شدن تسلی است یا اعتراف؟
راهکار:
این تصویر را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: باران نه‌فقط قبر را تمیز می‌کند، بلکه فاصلهٔ میان مرگ و زندگی را هم می‌شوید؛ مرگ در این نگاه یک پایان کثیف نیست، یک آرام‌شدنِ طبیعی است. برای عمیق‌ترشدن، جمله را به لحظه‌ای وصل کن که باران بعد از یک خداحافظی واقعی شروع می‌شود.