مرگ در بغل تو: عاشقانهای از جنس ابدیت:
در علوم اعصاب، عشق شدید مسیرهای پاداش مغز را درست مثل مواد مخدر فعال میکند و همزمان آمیگدالا (مرکز ترس) را آرام میکند. نتیجه؟ معشوق واقعاً میتواند احساس خطر، حتی مرگ را کمرنگ کند. پس 'مرگم خوبه اگر در بغل تو' فقط شعر نیست؛ مغز شما هم این را تأیید میکند. آیا عشق، غریزه بقا را خاموش میکند؟
راهکار:
در ادبیات فارسی، عشق و مرگ همواره درهمتنیدهاند، از 'شهادت عاشقانه' در غزل گرفته تا 'فدایت شوم' عامیانه. اینجا مرگ نه نابودی، که اوج فداکاری و تمنای مطلق معشوق است؛ گویی عاشق با حذف خود، به بقای عشق میرسد. شاید بتوان این را نسخهای عاطفی از 'بقای از طریق وصل' دانست.