بیا به خوابم؛ قول میدم تا ابد بخابم:
مغز در خواب REM همان مدارهایی را روشن میکند که هنگام دیدار عزیزان در بیداری فعال میشوند. در واقع «آمدن به خواب» یک قرارداد عصبی-شیمیایی است؛ ملاقاتی در میدان امواج مغزی. جالبتر اینکه در مصر باستان، «خواب معبد» رواج داشت: مردم در معابد میخوابیدند تا مردگان را در رویا ملاقات کنند. این وعدهها شاید ریشه در معماری مغز ما داشته باشد.
راهکار:
اینجا «خواب ابدی» نه مرگ، که فرار از بیداری بیمعشوق است. روانشناسان به این حالت «خوابزدگی عاطفی» میگویند؛ جایی که مغز، رویا را پناهگاه فقدان میکند. شاید به جای ابدیت، همان لحظههای کوتاه دیدار در رویا کافی باشد تا مدار امید دوباره روشن شود.