مرزهای صمیمیت

وفاداری خاص: برای تو خوبم، برای بقیه برج زهرمار:

پدیده «نوتروفیلی درون‌گروهی»: اکسی‌توسین، هورمون پیوند، نه فقط محبت به نزدیکان را بالا می‌برد؛ در برخی آزمایش‌ها سوگیری منفی نسبت به غریبه‌ها را هم تقویت می‌کند. یعنی «برای تو خوبم، برای بقیه زهر» می‌تواند ریشه نوروبیولوژیک داشته باشد. مرز این انحصار کجاست؟

راهکار:

این جمله یک «پیمان انحصاری» است، نه لزوماً ابراز عشق: تو منطقه امن منی و بقیه فقط دیوار بیرونی. جذابیتش در همان محدودیت است؛ اما اگر خوبی فقط وقتی معنا دارد که دیگری را زهرمار کنی، رابطه را به یک جزیره بسته تبدیل می‌کند. خاص بودن وقتی ماندگار است که پناهگاه باشد، نه سنگر.