دوست داشتن دریا یعنی غرق شدن در آن نیست:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد عشق رمانتیک همان مسیر دوپامینی اعتیاد را فعال میکند؛ به همین دلیل «غرق شدن» از نظر مغز به نبودِ مرز در قشر پیشپیشانی وابسته است. بدنِ عاشق برای بقا به پیوند نیاز دارد، اما مغزِ سالم برای بقا به «خود» هم نیاز دارد؛ مرز عشق فقط یک قرارداد احساسی نیست، یک سازوکار عصبی است. آیا میشود بیمرز عاشق بود و باز خود باقی ماند؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهای دیگر دید: عاشقِ دریا بودن یعنی یاد گرفتن شنا کردن، نه خوردن آبِ بیپایان؛ یعنی لذت بردن از عمق، بدون رها کردن سطح.