مریضی دلتنگی

دلتنگی؛ مریضی‌ای که از مرگ کشنده‌تر است:

مغز در دلتنگی همان نواحی درد جسمی (قشر کمربندی قدامی) را فعال می‌کند؛ پس دلتنگی واقعاً می‌سوزاند. پژوهش‌ها نشان داده دیدن عکس فرد دلبسته، دوپامین را مثل اعتیاد بالا می‌برد و بعد افت شدید می‌آورد. این چرخه شبیه ترک است، نه ضعف.

راهکار:

دلتنگی، سوگِ زودرسی است که مغز برای کسی برگزار می‌کند که هنوز در دسترس است؛ بنابراین هم واقعی است هم قابل کنترل. به جای برچسب «مریضی»، آن را یک وضعیت التهابی عاطفی ببین که با مرور خاطرات بدتر می‌شود و با قطع موقت نشانه‌ها مثل عکس، چت و آهنگ فروکش می‌کند. نوشتن یک نامه‌ی منتشرنشده هم می‌تواند مدار فکری را از تکرار به روایت ببرد.