میر شکار

شعر بهاری با استعاره از شکار و غمزه:

در ادبیات کلاسیک فارسی، 'میر شکار' استعاره‌ای از معشوق است که دل‌ها را به دام می‌کشد. جالب اینجاست که عصب‌شناسی امروز نشان داده 'غمزه' (نگاه کوتاه و بازیگوش) دقیقاً همان مدار پاداش مغز را فعال می‌کند که قمار: عدم قطعیت در پیام، دوپامین ترشح می‌کند و اعتیادآور می‌شود.

راهکار:

این بیت زیبا از یک شعر کلاسیک الهام گرفته و می‌تواند ادامه‌ای به سبک غزل‌های حافظ یا سعدی داشته باشد: «چو اندر دل نشینی چون نگاری / بگیرد دامن دل این شکارت»