موندن تا تهش

چرا دلسوزی تا تهش دوام نمیاره؟:

تحقیقات عصب‌شناختی نشون می‌ده که قشر پیش‌پیشانی در همدلی طولانی‌مدت خسته می‌شه و ترشح اکسی‌توسین کاهش پیدا می‌کنه. این مکانیزم شبیه «فرسودگی همدلی» در پرستاران هست که بعد از مدتی دیگه نمی‌تونن به عمق با بیمار ارتباط بگیرن. آیا دلسوزی برای بقا نیاز به «قطع شدن» داره؟

راهکار:

شاید این حس ناشی از الگوی 'همدلی نامتقارن' باشه؛ جایی که بیشتر از توانت می‌دی و انتظار داری طرف مقابل هم به همون اندازه برگردونه. تجربه‌ات رو با مفهوم 'حد و مرز در روابط' مقایسه کن.