مولانا عشق جان

عشق جان است؛ گزیده‌ای از غزل مولانا:

در عصب‌شناسی، عشق رمانتیک مدار پاداش مغز یعنی ناحیه تگمنتوم شکمی و هسته اکومبنس را چنان فعال می‌کند که الگوی ترشح دوپامین به اعتیاد شبیه می‌شود؛ به همین دلیل «جان‌تر» بودن معشوق برای مولانا فقط استعاره نیست، توصیف تجربه‌ای است که مغز آن را هم‌ارز بقا پردازش می‌کند. آیا عشق نسخه تکاملی بقاست؟

راهکار:

این ابیات عشق را نه یک احساس زودگذر، بلکه لایه‌ای جاندار از هستی می‌بیند؛ پس هر بی‌قراریِ عاشقانه را می‌توان تلاشِ جان برای دیدار با جانِ جانان خواند، نه صرفاً دل‌مشغولی.