انتظار برای آدم درست، نه درست شدن دیگران:
در روانشناسی، «تقویت متناوب» علت اصلی ماندن در رابطههای امیدوارکننده است: وقتی رفتار طرف مقابل گاهی خوب و گاهی بد است، مغز بیشتر از پاداش دائمی دوپامین ترشح میکند و انتظار را اعتیادآور میسازد. همین مکانیزم در قمار هم دیده میشود. پس صبر، برای انتخاب است یا برای تغییر؟
راهکار:
این جمله را میتوان اینطور بازخوانی کرد: انتظار برای «آدم درست» یعنی زمانبندی انتخاب، نه امید به معجزه؛ اما انتظار برای «درست شدن» یعنی سرمایهگذاری روی احتمالی که تحت کنترل تو نیست. اولی صبر فعال است و دومی تعلیق زندگی.