چشم انتظاری عاشقانه؛ بخشی از قلب همیشه منتظر میماند:
در روانشناسی، انتظارِ بازگشت یک فرد، سیستم پاداش مغز را در حالت «پاداش تأخیری» فعال میکند؛ مغز نه با رسیدن، بلکه با احتمال بازگشت، دوپامین ترشح میکند. به همین دلیل بخشی از وجودت میتواند سالها در همان لحظهی «شاید برگردد» منجمد بماند. از منظر عصبشناسی، این انتظار نوعی امیدِ یادگرفتهشده است، نه ضعف.
راهکار:
انتظار در این جمله یک انتخاب ناخودآگاه برای زنده نگهداشتن امید است، نه فقط درد. میتوانی به آن بخش از قلبت بهعنوان نگهبانِ یک خاطره نگاه کنی که هنوز برایت مهم است؛ نگهبانی که تا وقتی تو زندهای، خاموش نمیشود.