من تمام شدهام؛ جملهای غمگین با نقطه پایان:
در خطشناسی، «نقطه» از دل نیاز به مرز و سکوت زاده شد؛ یونانیهای باستان برای جداسازی کلمات از نقطه میانی استفاده میکردند و نقطه پایان، بعدها در چاپ شکل گرفت. پس نقطه نشانهٔ نابودی نیست، فناوریِ معناست: هر «من تمام شدهام» یک روایت را میبندد تا روایت دیگری قابل خواندن شود. کدام «من» بعد از این نقطه میخواهد متولد شود؟
راهکار:
این جمله را میتوان نقطهویرگول خواند: نقطه پایان نیست، مکثی است برای نفس گرفتن. اگر این حس ادامه دارد، نوشتن ادامهٔ جمله با «و هنوز...» یا «اما...» میتواند پنجرهای کوچک به بخش ناتمامِ ذهن باز کند.