من موندم و مستی

تو کجایی و من موندم و مستی؛ بازتاب دلتنگی در یک جمله:

دلتنگیِ شدید در مغز همان شبکهی درد فیزیکی (قشر کمربندی قدامی و اینسولا) را فعال میکند؛ یعنی غیبت آدم‌ها برای سیستم عصبی مثل آسیب واقعی است. جالب‌تر اینکه وقتی کسی را گم می‌کنی، مدار پاداش مغز خاموش و کورتیزول بالا می‌رود؛ دقیقاً همان الگوی ترک اعتیاد. اگر دلتنگی شبیه ترک است، چه چیزی جایگزین «ماده‌ی حضور» می‌شود؟

راهکار:

این جمله را میشود از «سؤال از طرف مقابل» به «گزارش حال خودت» برگرداند: مستیات نه بهخاطر او که بهخاطر نبودنِ تو در لحظهی حال است. اگر این متن را نوشتی، ادامهاش میتواند کشفِ همین «منِ مونده» باشد، نه جستوجویِ او.