من خودِ اندوهم: بیانیهای از جنس رنج بیپایان:
آیا میدانستید مغز انسان وقتی یک هیجان را با هویت خود یکی میکند، مسیرهای عصبی آن احساس را تقویت میکند؟ تحقیقات نشان داده که جداسازی (defusion) از هیجان – مثل گفتن «من دارم غم را حس میکنم» بهجای «من غمگینم» – فعالیت آمیگدال را کاهش میدهد. این جملهی شما در واقع یک «انحلال مرز» بین خود و درد است؛ همانطور که در مراقبههای بودایی به آن «چسبیدن به رنج» میگویند. سوال برای جامعه: آیا تا به حال توانستهاید از هویتسازی با یک احساس فاصله بگیرید؟
راهکار:
این جملهی قدرتمند، نماد «همآمیختگی هیجانی» است: جایی که شما با یک حس یکی میشوید. در رواندرمانی پذیرش و تعهد (ACT) به این میگویند «ذوب شدن با محتوا». یک نگاه تازه: میتوانید اندوه را بهعنوان مهمانی ناخوانده ببینید که از در میآید، نه اینکه خودتان آن در باشید. تفاوت بین «من اندوهم» و «من اندوه را تجربه میکنم» میتواند رهاییبخش باشد.