وقتی وعدههای آیندهسازی، ملات کم میآورند:
آیا میدانستی در روانشناسی شناختی به این پدیده «سوگیری خوشبینی» میگویند؟ یعنی مغز ما بهطور سیستماتیک زمان و منابع لازم برای انجام کارها را دستکم میگیرد. حتی معماران حرفهای هم در برآورد هزینه و زمان پروژههایشان خطای میانگین ۵۰٪ دارند. بهقولی، «ملات کم آوردن» نه فقط یک استعارهٔ عاشقانه، که یک خطای شناختی جهانی است. پس شاید اوستا هم تقصیر نداشته، مغزش طوری سیمکشی شده که آینده را خوشتر از آنچه هست ببیند. شما تا حالا چند بار قربانی این خطا شدهاید؟
راهکار:
شاید این مصرع یادآور این باشد که بعضی وعدهها بیشتر شبیه نقشههای گچیاند تا بتون و آهن؛ در برابر باد و باران واقعیت، زودتر از آنچه فکر کنیم ترک برمیدارند. بهجای تکیه به قولهای دیگران، میتوانی نقشهی فردایت را با مصالحی محکمتر از اعتمادِ محض بکشی.