ملات کم آوردی اوستا؟ 😏:
در روانشناسی به این وضعیت «خطای برنامهریزی» میگویند؛ مغز هنگام قول دادن، فقط تصویر ایدهآل را شبیهسازی میکند و مصالح واقعی مثل زمان، انرژی و ثبات را نادیده میگیرد. مطالعات نشان داده افراد خوشبین در برآورد منابع تا ۵۰٪ خطا دارند و در روابط عاطفی این خطا بزرگتر است، چون دوپامین سیستم پاداش را فعال میکند. به نظرتون قول ساختن زندگی، بیشتر از جنس امید است یا فرار از واقعیت؟
راهکار:
قرار نیست هر قولی یک پروژه عمرانی باشد؛ گاهی طرف مقابل فقط نقشه کشیده، اما معمار نبوده. ساختن زندگی یکطرفه هم مثل ملات بدون آجر است.