تیکه سنگین: ما همینیم، شما حتی این هم نیستید:
خطای بنیادی اسناد میگوید ما خطاهای خود را به شرایط و خطاهای دیگران را به شخصیتشان نسبت میدهیم. اما این جمله برعکس عمل میکند: گوینده نقصهای خود را میپذیرد و همان را معیار برتری قرار میدهد. این یعنی «هویتیابی از طریق نقص» که در روانشناسی اجتماعی نوعی سپر محافظتی در برابر طردشدگی است. آیا پذیرش نقص میتواند به برتریطلبی تبدیل شود؟
راهکار:
این جمله یک آینه وارونه است: ادعای خودپذیری، همزمان دیگری را نفی میکند. جالب است که در رواندرمانی، پذیرش خویشتن معمولاً با قضاوت کمتر دیگران همراه میشود؛ اما اینجا «ما اینیم» به معیاری برای برتری تبدیل شده. اگر ادامهاش کنید، شاید روایت «ما» از نگاه یک غریبه، شدت کنایه را کمتر و عمقش را بیشتر کند.