مقایسه خودم با دیگران

هیچ رقابتی در کار نیست؛ من فقط خودم هستم:

مغز انسان بر اساس «تئوری مقایسه اجتماعی» فستینگر کار می‌کند: ما برای تعریف خودمان مدام خود را با دیگران می‌سنجیم. اما پژوهش‌ها می‌گویند مقایسه‌ی رو به بالا عزت‌نفس را می‌خورد و مقایسه‌ی رو به پایین فقط یک آرامش کاذب است. تنها حالتی که این چرخه را خاموش می‌کند این است که خودت را به‌عنوان یک «نسخه‌ی تکرارنشدنی» ببینی. اگر رقابتی در کار نیست، پس چرا هنوز داری خودت را با آیینه‌ی دیگران می‌سنجی؟

راهکار:

این جمله یک مرز سالم را نشان می‌دهد: نه تو جای منی، نه من جای تو. برای تقویت این نگاه، یک بار بنویس: «چه ویژگی‌ای در من واقعاً منحصربه‌فرد است که هیچ‌کس دیگر ندارد؟» بعد به جوابت نگاه کن؛ همان‌جا ارزشی را می‌بینی که رقابت در آن معنا ندارد.