طنز سیاه: عشق به اندازه صد گرم کوکائین:
در نوروساینس، کوکائین و تجربه‌ی عشق رمانتیک هر دو باعث افزایش شدید دوپامین در مسیر پاداش مغز (مثل هسته‌ی اکومبنس) می‌شوند. اما مکانیسم متفاوت است: عشق گیرنده‌های طبیعی را فعال می‌کند، در حالی که کوکائین مانع بازجذب دوپامین می‌شود و سیستم را مختل می‌کند. این مقایسه از نظر بیولوژیکی تا حدی درست اما از نظر پیامدهای اجتماعی کاملاً پارادوکسیکال است. آیا میتوان عشقی را تصور کرد که مانند یک ماده‌ی مخدر قانونی و بی‌خطر، همان حس را ایجاد کند؟
راهکار:
این متن از یک مکالمه‌ی طنز سیاه با ساختاری مشابه لطیفه‌های کلاسیک «سؤال-جواب-تعقیب-پانچ‌لاین» استفاده می‌کند. برای گسترش ایده، میتوان همین ساختار را با مقایسه‌های دیگر (مثلاً «چقدر دوستش داری؟» «اندازه‌ی یک باگ نرم‌افزاری کشف نشده.» «کمه» «کل سیستم رو از کار انداخته.») آزمایش کرد.