مجرم سابقه‌دار

سادگی جرم است و من مجرم سابقه‌دار!:

پلورال ایگنورنس (جهل کثرتی) یک مکانیزم روان‌شناختی است: همهٔ اعضای جماعت در خلوت سادگی را دوست دارند، اما فکر می‌کنند بقیه با ریا موافق‌اند؛ پس سادگی‌شان را پنهان می‌کنند. پژوهش‌های پرایس و همکاران نشان داده این همان مکانیزمی است که هنجارهای پوچ را زنده نگه می‌دارد. پس «سادگی جرم است» نه یک شوخی، بلکه توصیف دقیق یک دور باطل اجتماعی است. کدام طرفِ این جماعت ایستاده‌اید؟

راهکار:

این نگاه قابل برگشته: سادگی در دنیایی که همه نقش بازی می‌کنند، نه جرم، بلکه کمیاب‌ترین کالای انسانی است؛ یک جور شورش آرام.

سادگی جرم بود من مجرم سابقه‌دار:

غرور بعد از رو دادن؛ وقتی فکر می‌کنی آرزومونی:

وقتی فردی که احساس طردشدگی می‌کرده ناگهان تأیید می‌گیرد، مغزش دوپامین ترشح می‌کند؛ این پاداش متناوب دقیقاً مانند قمار، ارزشمند بودن را در ذهنش بزرگ‌نمایی می‌کند. به همین دلیل است که با کمی توجه، فکر می‌کند جایگاهش عوض شده است. آیا این رفتار اعتماد‌به‌نفس است یا زره‌ای برای پنهان‌کردن همان آویزونِ دیروز؟

راهکار:

در روان‌شناسی روابط، به این حالت «افزایش موقت خودارزشمندی پس از اعتبار اجتماعی» می‌گویند؛ اما جالب اینجاست که آدم‌ها اغلب به همان اندازه‌ای که قبلاً آویزون بوده‌اند، بعد از گرفتن رو دست، خودشان را بزرگ‌تر نشان می‌دهند. پس شاید این غرور، جبران همان حقارت دیروز است نه قدرت واقعی.