مهربانی تا روزی که کینهای در کار نباشد:
در روانشناسی، این وضعیت را «دوگانگی عاطفی» مینامند، جایی که عشق و نفرت در مغز اغلب از همان مدارهای عصبی استفاده میکنند. مطالعات fMRI نشان میدهند که تفکر درباره کسی که هم عاشقش هستیم و هم از او متنفریم، فعالیت شدیدی در نواحی مربوط به پاداش و درد ایجاد میکند. آیا این تضاد، نشانه یک پیوند عمیقتر است یا صرفاً یک دام ذهنی؟
راهکار:
این جمله میتواند نشانهای از یک الگوی فکری رایج به نام «تفکر همه یا هیچ» باشد، جایی که احساسات پیچیده (مانند عشق و خشم) به صورت مطلق و جدا از هم دیده میشوند. شاید مفید باشد به این فکر کنیم که آیا مهربانی و کینه واقعاً دو سر یک طیف هستند، یا میتوانند به طور همزمان و در سطوح مختلف وجود داشته باشند؟