معنای گذشتن از جان و پناه بردن به جانان:
در روانشناسی، تجربههای اوج که در آن مرزهای «خود» محو میشود، با کاهش فعالیت قشر آهیانهای پشتی مغز همراه است؛ همان ناحیهای که موقعیت ما را در فضا و مرز بدن میسازد. به همین دلیل است که در حالات عرفانی و عاشقانه، احساس یکی شدن با دیگری یا جهان رخ میدهد.
راهکار:
این مصرع را میتوان نوعی بازآرایی توجه دید: عبور از نشخوار ذهنی و پناه بردن به حضور مستقیم. در تمرینهای ذهنآگاهی، توقف گفتوگوی درونی همان لحظهای است که فرد برای اولین بار «دیگری» را واقعاً حس میکند.