ماندن خاطره ها

خاطرات بعد از رفتن؛ سخت‌ترین بخش جدایی:

مغز خاطرات را به‌صورت الگوهای عصبی بازسازی می‌کند؛ به همین دلیل با رفتن فرد، ردپای حسی او در هیپوکامپ باقی می‌ماند. در سوگ عاطفی، این «شبح خاطره» باعث فعال‌سازی ناخواستهٔ مدارهای حافظه می‌شود. جالب اینجاست که بوها قوی‌ترین کلید این یادآوری‌اند، چون مستقیماً به آمیگدال وصل‌اند.

راهکار:

خاطره‌ها در واقع نسخهٔ ذهنی ما از آدم‌ها هستند؛ رفتن آن‌ها چیزی از نسخهٔ درونی‌ات کم نمی‌کند. شاید به جای فرار از یادآوری، ببینی ذهن چطور با مرور خاطره، رابطه را در غیاب طرف مقابل بازسازی می‌کند و آن را به روایتی شخصی تبدیل می‌کند.